Kan kırmızı....

 Öfkeyle kalkan zararla oturur, kırgınlıkla kalkan yalnızlığa saklanır...


Öfkeli olma durumu çok uzun sürmedi aslında, belki sadece üç beş saniye... sonrası koyu bir kırgınlık... sonrası dalga dalga hüzün... sonrası açılan kapıların gıcırdayarak birer birer kapanışı... sonrası yalnızlık...


Yalnızlık da öyle bir şey ki yerleşiyor adeta eve... odaya... yatağa... bardağa...



Böyle kazırcasına temizliyorsun, elinde bir bez... Çıkacak, bu sefer izi kalmayacak diyerek ovalıyorsun hırsla... Sonrası kırılan bardak elini kesiyor... Akan kanın sıcağıyla anlıyorsun, yalnızsın...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

okumak güzeldir...