gizem izmirli

  Bir kelebeğin ömrüyle kıyaslarsak zamanı, nereye ulaşabilir insan ömrü?   Yaşanılanlar ne olur peki?    Hafızalarımızda kalan belli belirsiz görüntüler mi elimizde kalanın hepsi...      Dünya denen bu düzenin merkezi zaman gibi duruyor aslında...    Peki ya zaman...        O nerede duruyor?! Belki yaşadıklarımız o anın içinde olup bitiyordur biz fark etmeden ve sonsuza kadar yitiriliyordur o büyülü "an"lar... Ya da... Belki de her an kendi içinde yaşanmaya devam ediyordur sonsuz evrenin bir köşesinde... Yıllardır zamanı düşünür dururum... Peki ya sizce?... Zaman denilen şey nasıl işliyor... Öylece saatin tik taklarıyla yaşanıp bitiyor mu? Bir kez oldu diye bitip sonsuzluğa mı teslim oluyor?!

Uzun uzun aralar verir oldum buralara. Aslında anlık tepkilerim instagram ve twitter'da oluyor ama buralara gelip de uzun uzun can sıkan şeyleri yazmak istemiyorum sanırım. Bir yandan ülkenin haline üzülürken bir yandan da ne yapabilirim diye kendimi yiyorum içten içe... Bir yanımda onca zaman sonra taşınacak olmanın verdiği heyecana kapılmak üzere. Çok uzun yıllar gönlümüzce bir evimiz olsun istedik ve şimdi buna iyice yaklaştık gibi.. Bir aksilik olmazsa da temmuz sonu ağustos başı taşınırız diye planlar yapıyoruz.... Bazı şeyleri sıfırdan planlamak da olabildiğince heyecan katıyor hayata... Kapı kollarından perdelere, seramiklerden evyelere bakınıp duruyoruz hepimiz... Bu dönemde de aklım fikrim hep dekorasyona kayıyor ister istemez. Mesela böyle güzel kapı kollarını seviyor kalbim... Ya da pirinç gövdeli abajurları... Sanırım biraz daha romantik bir oda hayali içindeyim bu dönem... Mesela yatağımı böyle mi kullansam acaba diyorum. Hem ...

Söylenecek çok fazla şey yok aslında.  Aslında çok şey var da... 3 günlük ulusal yas ilan edildi... Çalışmalar hala devam ediyor... Bakanlardan birisi bile koltuğundan vazgeçmedi... Saatlerce madendeki kişi sayısı bile bilinemedi... bilinememesini bi yana bıraktım ama 200-300 diye kelle başı hesap yapılması çok koydu... Madenden çıkan işçinin "sedye kirlenmesin, çizmelerimi çıkarayım" dediğini duyduğumda kalbim söküldü... İhmalkarlık demek bile hafif kaldı... Açgözlü yaratıklar mallarına mal, paralarına para katsın diye aileler yandı, bitti... Bence sınır kapılarını kapatalım, ne var ne yoksa benzine bulayıp, çakmakları atalım. Bu ülkeyi içinde bizle hep birlikte yakalım gitsin. Ancak böyle temizlenir bunca pislik

Evden kaçan asi kızım   Bir süredir birbirimizi tanıyoruz ve bilirsiniz ki kedileri çok severim.  Evimde iki kedi var. Erkek olanı kısırlaştırdık; ancak dişi olan kısırlaştırılmasına haftalar kala bir gece evden kaçtı ve 25 gün önce de anne oldu.   Mutlu muyum? Tabii ki ama bir yanım da hüzünlü. Evdeki kedi nüfusu maksimuma ulaştığından bebekler sütten kesilince onları sahiplendirmem gerekecek.   Bir kaç yere haber verdi ve sizlerden de yardım istiyorum.   Minik torunlarıma ömürlük yuvalar bulmam için bana yardımcı olun. İster buradaki fotoğraflarla kendiniz yazın, ister bu postun linkini paylaşın, isterseniz de HaySev'in bebekler için yayınladığı bu ilanın linkini yayın; ama lütfen bana destek olun.   Eminim bazıları onlara da bak diyecek, bakabilecek olsam zaten bakardım ama ne yazık ki annem bu duruma izin vermiyor. Evde de tek başıma yaşamadığım için iki kediyi dört yapabilme şansım yok.   Eğer merak edenler olursa kediler ci...

yeni ayın ilk haftasonu... mutluluk, huzur, sevgi ve şans dolu olsun... ... öptüm ...

Merhabalar, Bu yaz kaçıp Burhaniye, Ayvalık ve Cunda üçgenine gitmiş; kendimi en sevdiğim arkadaşımın güvenli limanına bırakmıştım toparlanmak için. Şimdiyse arkadaşım olmadan iyileşmeye değil de iyileştiğimi göstermeye gidiyorum bu güzel diyarlara.... Kendi masalımı yazarken bu güzel mekana ve biraz büyüye ihtiyacım var elbette. ... öptüm ... p.s Daha önce gitmiş olan herkesten yapılacaklar, yenilecekler, gezilecekler önerilerini bekliyorum.

Görsel  Papernstitch Blog tan alınmıştır   Merhabalar,  Beni biraz tanıyanlar bilir ki yaşamak için hep kendime ait yollarım vardır. Bazen delilik gibi bazen de fazla duygusal olmak gibi görünen bu yöntemler iyi kötü bu yaşa kadar getirdi beni.   Uzun zamandır beni yoran şeylerden de uzun zamandır severek takip ettiğim A Beautiful Mess blogunda okuduğum bir postla meydan okumaya karar verdim.   Daha önce nailart için ya da bitirme projeleri için yaptığımız bu meydan okumalarda ben bu kez mutlu anları yakalamayı seçtim ve başladığım günden beri de oldukça iyi gidiyorum diyebilirim.    Okumanız için şuraya bir link atarak devam ediyorum ben. Benim fotoğraflarımı görmek içinse işte instagram hesabım. Beklerim....