Bir tuhafım bu günlerde. Keyifsiz, tatsız ve yorgunum... Yansıtmamak için fazladan çaba sarfetmek iyice yoruyor beni. Bi yandan nasıl hissetmek istiyorsam öyle davranayım diyorum, beynim kabullensin diye ama olmuyor. Öyle yorulmuşum ki bu kez kendimi de kandıramıyorum. Hayat benim yerime çözer diyerek çözümünü ertelediğim her şeyi çözmeliyim sanki; ama buna hiç gücüm kalmamış gibi geliyor. Bu ara elimi attığım şeylerin tam dokunacakken elimden kayıp gitmesinden gına geldi bana... Çaldığım her kapının kapanması ve bir de defalarca kilitlenmesi fazlasıyla yordu... Heyecanla başladığım her yolun bir anda duvarlarla örülüp kapatılmasından da bıktım. "Hayırlısı buymuş" demek artık slogan oldu dilimde, başta inansam da artık inanamıyorum buna. Bu nasıl bir hayırmış ki yıllardır gelip bulamadı beni. Gelesi varsa ve yolu kaybettiyse ben gidip alabilirim kendisini ama yok!!! Onun gelesi yok gibi. Şimdi bir anda ne oldu diyorsunuz belki de içinizden ama bir anda olmadı bunlar... ...
Yorumlar
Yorum Gönder